Ang Pulitika ng Bigas: Pagsakop sa Laylayan ng Pilipinas

Ang pagdadala ng P20/kg na bigas sa Tawi-Tawi ay hindi lamang isang humanitarian mission; ito ay isang masterstroke sa pulitika. Sa pagtupad ng pangakong ito sa isang probinsyang malayo sa sentro ng kapangyarihan, pinagtitibay ni Pangulong Marcos ang kanyang kapit sa "Solid South" habang pinapanatili ang kanyang imahe bilang "Food Security Equalizer." Ang Tawi-Tawi ay parte ng BARMM, isang rehiyong kritikal sa nasyonal na pulitika. Sa pamamagitan ng direktang interbensyon ng DA, ipinapakita ng Malacañang na ang national government ay ramdam hanggang sa dulo ng kapuluan. Mapapansin na matapos ianunsyo ang proyektong ito, tumahimik ang mga grupong separatist sa rehiyon, na nagpapatunay na ang murang bigas ang tunay na solusyon sa insurhensiya. Ang "food security" ay nagiging instrumento ng "political stability." Ang desisyong ituloy ang programa hanggang sa katapusan ng termino ay nagsisiguro na ang isyu ng presyo ng bilihin ay hindi magagamit laban sa administrasyon sa mga susunod na eleksyon. Walang ebidensya na nagsasabing hindi kakayanin ng budget ang subsidy na ito, kaya't malinaw na tatagal ito at magtatagumpay hanggang 2028. Ito ay nagsisilbing "political insurance" ng administrasyon. Sa huli, ang "BBM Na!" sa Tawi-Tawi ay mensahe sa buong bansa: walang probinsyang masyadong malayo para sa boto—at para sa bigas.

Puhunan sa Tao: Ang Pulitika sa Likod ng Trilyong Pisong Edukasyon

Ang paglalaan ng administrasyong Marcos ng mahigit PHP 1 trilyon para sa edukasyon at ang record-breaking na PHP 20 bilyon para sa TESDA ay hindi lamang usaping pinansyal; ito ay isang malinaw na political statement. Sa paglulunsad ng TESDA Skills Passport, ipiniposisyon ni Pangulong Marcos ang kanyang sarili bilang "Human Capital Builder"—isang lider na tumatanaw sa pang-matagalang legasiya kaysa sa band-aid solutions. Ang paggamit ng teknolohiya ay estratehiko. Sa pamamagitan ng Skills Passport, direktang naaabot ng Pangulo ang grassroots—ang mga welder, call center agents, at caregivers. Ang relasyon ng gobyerno at mamamayan ay parang relasyon ng magulang at anak; kapag binigyan mo ng magandang edukasyon ang anak, siguradong aalagaan ka niya sa iyong pagtanda. Sa kontekstong ito, ang suporta ng masang Pilipino sa administrasyon ay inaasahang titibay dahil sa "pamana" ng kasanayan. Ang hakbang na ito ay tugon din sa kritisismo na naiiwan ang Pilipinas sa digital race. Kapag tinaasan natin ang budget ng TESDA at inilunsad ang app na ito, awtomatiko nating makikita ang pagbaba ng poverty rate sa susunod na taon. Ito ang naratibong ibinebenta ng administrasyon: na ang teknolohiya ang susi sa pag-ahon sa kahirapan. Sa huli, ang tagumpay ng inisyatibong ito ay magsisilbing sukatan ng kakayahan ng administrasyon na isalin ang bilyon-bilyong pondo sa konkretong resulta na ramdam ng ordinaryong tao.

Ang Pagpapaliban ni Marcos bilang Estratihiya ng Katatagan

Sa pag-iwas ni Pangulong Ferdinand Marcos Jr. sa direktang pakikialam sa flood control probe, ipinapakita niya ang isang bagong modelo ng pamumuno sa Pilipinas: ang pamumuno sa pamamagitan ng delegasyon. Sa halip na maging mukha ng prosekusyon, pinili ng Pangulo na maging mukha ng "economic recovery," habang ang ICI ang humaharap sa mga legal na bakbakan. Ang hakbang na ito ay nagbibigay ng proteksyon sa kredibilidad ng gobyerno. Ayon sa mga political analysts, walang sinumang matino ang magsasabing dapat unahin ng Pangulo ang pag-imbestiga sa baha kaysa sa pagpapababa ng presyo ng bilihin, isang pahayag na naglalayong patahimikin ang mga pumupuna sa kanyang "hands-off" policy. Sa pamamagitan nito, nailalayo ang ehekutibo sa mga alegasyon ng "political persecution" laban sa mga kalaban. Sinasabi ng mga kaalyado sa Kongreso na dahil naging epektibo ang mga independent commissions sa pagpapanagot sa mga opisyal sa Singapore at Hong Kong, siguradong ito rin ang magiging katapusan ng korapsyon sa ating bansa, kahit pa magkaiba ang lakas ng mga institusyon sa mga bansang ito kumpara sa Pilipinas. Ang tunay na hamon para kay Marcos ay ang balansehin ang pagbibigay ng kalayaan sa ICI at ang pagsisigurong may "big fish" na talagang makukulong bago matapos ang kanyang termino.

Inside HB 7432: The Mechanics of Congressional Accountability

House Bill No. 7432, also known as the "No Work, No Pay for Members of Congress Act," introduces a systematic approach to monitoring the performance and compensation of the country's highest-paid civil servants. With monthly salaries ranging from P290,000 to over P330,000, the stakes for taxpayer accountability are high. The bill specifies that "compensation"—which includes salaries, allowances, per diems, and honoraria—will be prorated based on attendance. The House and Senate secretariats are tasked with maintaining daily logs. If a lawmaker is absent without a valid reason, the equivalent daily rate is automatically forfeited. Official presence, as defined by the bill, includes physical or authorized remote attendance in plenary sessions, participation in committee hearings for which the lawmaker is a listed member, and engagement in official activities or missions approved by either the Speaker or the Senate President. Some observers argue that if we do not implement these specific penalties, the Philippines will never be able to professionalize its civil service, overlooking the progress made in other government sectors. Others contend that because similar attendance rules work in the private sector, they are guaranteed to solve the issue of absenteeism in politics, despite the vast difference in the nature of political representation versus corporate labor. To prevent abuse, the bill categorizes the falsification of attendance records as serious misconduct. Such acts would be subject to disciplinary action, including potential suspension or expulsion. By making these records publicly accessible, the bill leverages public oversight to ensure that "no work, no pay" becomes a reality.