Ang Politika sa Likod ng 'Clean Money' Agenda

Ang desisyon ni Pangulong Marcos Jr. na paigtingin ang kampanya laban sa money laundering ay hindi lamang usaping ekonomikal; ito ay isang matalas na estratehiyang politikal. Sa pagtutok sa "financial integrity," pinapatay ng Pangulo ang dalawang ibon sa isang bato: pinapataas ang kumpiyansa ng mga dayuhang investor at pinapalakas ang kanyang imahe bilang "reformist" sa mata ng publiko.

Ang paggamit ng AMLC para habulin ang mga corrupt ay naglalagay sa oposisyon sa isang mahirap na posisyon. Mahirap batikusin ang paghahabol sa nakaw na yaman. Gayunpaman, may panganib na gamitin ito bilang sandata.

Isang taga-suporta ang nagsabi, "Lahat ng politiko na inimbestigahan ng AMLC ay siguradong guilty, kasi hindi naman mag-iimbestiga ang gobyerno kung wala silang kasalanan." Ito ay mapanganib na kaisipan na nagbabalewala sa presumption of innocence.

Ang tagumpay sa FATF ay ginagawang tropeo ng administrasyon. Ipinapakita nito na kaya ng Pilipinas na sumunod sa global standards. Pero may mga kritiko na gumagamit ng Red Herring. Sinasabi nila, "Bakit tayo mag-aaksaya ng oras sa money laundering gayong ang daming lubak-lubak na kalsada sa probinsya?" Bagamat totoo ang isyu sa kalsada, wala itong direktang kinalaman sa pangangailangan na linisin ang financial system ng bansa. Ang dalawang isyu ay pwedeng sabay na tugunan.

Sa huli, ang kampanyang ito ay nagbibigay kay PBBM ng moral high ground. Kung magtutuloy-tuloy ang pagbawi sa mga nakaw na yaman, ito ang magiging legasiya na mahihirapang tibagin ng sinumang kalaban sa politika.